Gespreksstof

The Turkestan-Siberia Railroad, print op katoen, ca. 1930 Nederland ligt in een politieke spagaat – daaraan hebben de verkiezingen die in maart met veel hoempapa voorbij trokken nauwelijks iets veranderd. Die polarisatie vloeit voort uit toenemend wederzijds onbegrip. De politieke discussie heeft zich teruggetrokken uit het publieke domein en vindt vooral nog plaats in de eigen … meer

De vlieg die door de ozonlaag vloog

In de galerie waren werken geëxposeerd van één kunstenaar. De foto’s van de naakte lichamen zaten in dikke en ongebruikelijk vormgegeven lijsten. Soms liet de lijst enkel een tiende van de foto vrij. De delegatie van het Louvre was laat. Het was één van de laatste hete zomerdagen. De zon stond laag en scheen door … meer

Bringing down walls

    Contemporary art institutes in Amsterdam operate in a challenging environment. Their funding continues to be under pressure. At the same time, developments in the arts and beyond – including ever more artists moving beyond their disciplines, the seemingly endless opportunities and threats of digitization, and discussions on the role of art in society … meer

De grenzen van het lichaam

Met mijn handen tast ik mijn lichaam af. Ik druk en wrijf een laagje van vet isolatiemateriaal tegen de structuur van harde botten. Ik voel mijn spieren, verpakt in een wat ruimer wordende huid. Met mijn vingers knijp ik rimpels in mijn borsten en putjes in mijn benen. Mijn lijf van vergankelijk vlees is de tastbare omlijsting van mijn ‘ik’.

Via de achterdeur naar het balkon

Ik ga zitten op een kruk, maar ik bevind me op een sofa. Patrick Watson loopt de kamer binnen en doet iets op zijn laptop. Dan neemt hij plaats achter de piano, steekt een sigaret op en begint voorzichtig te spelen. Ik kijk de kamer rond en zie onuitgepakte dozen, kleren op de grond en in de hoek een slapende hond. Patrick begint te fluisterzingen en ik geloof dat ik mijn adem inhoud. Na een paar minuten tikt iemand op mijn schouder en hoor ik een stem uit een andere kamer. Ik zet mijn bril af. Het is alsof ik te vroeg wakker word.

Waanzinnig

Het idee van zeilen sprak me altijd al aan, varen geeft vrijheid in een land waar alles gereguleerd is. Samen met mijn vriend kocht ik begin 2014 dan ook een kajuitzeilbootje. Slechts 5,1 meter is onze ‘Elsa’. Na een maandje opknappen en repareren – voor 150 euro koop je een boot zonder gaten, maar zeilklaar is zij dan niet – werd het plan gesmeed om naar de Waddeneilanden te zeilen.